Haar parfum.
Haar parfum waarvan één flesje mijn huur voor een maand kon betalen. Én de huur van mijn atelier. Én het eten van mijn kat, als ik een kat had gehad.
Haar parfum dat duurder, waardevoller en verslavender was dan eender welke drug die je hier op de straathoek kon kopen voor een bussel cash en een later op te eisen vriendendienst. Het stak in mijn zak, dat verdraaide parfum van haar.
Geslepen als een diamant met veelvuldige facetten,  stond het glazen flacon in schril tactiel contract met de ruwe stof van mijn jeansjas. Diep in mijn jaszak, hield ik mijn vinger op de verstuiver, alsof het een wapen met de veiligheid af was. Je wist maar nooit in deze buurt.
In mijn andere jaszak was mijn middelvinger geringd door een sleutelbos die ik angstvallig stil probeerde te houden terwijl ik mijn ritme liet overeenstemmen met het gegil van een autoalarm aan de overkant van de straat.
Eenmaal halt gehouden voor nummer 14, wierp ik een blik over elk van m'n schouders vooraleer de sleutel in het slot te steken. Het was een paranoïde gewoonte, zoals een kind dat plichtsbewust links en rechts kijkt voor het oversteken.
Want misschien was ze me gevolgd.
Ik keek nog een extra keer links en rechts. Ik weet niet goed of ik teleurgesteld of opgelucht was dat het oranjerood gloeiende puntje van haar sigaret – dat haar altijd verraadde – nergens te bespeuren was.

Appartement nummer 208.
Oost west, thuis best.
De televisie was stuk, dus die kon ik niet aanklikken om me gezelschap te houden vannacht. Maar ik had haar parfum, en als ik haar parfum had, dan had ik haar. Ik schroefde het vergulde – of misschien was het wel echt goud, en kon ik er een half jaar huur mee betalen – van het flacon en liet me bedwelmen door de zinnenprikkelende walm die uit de smalle hals opsteeg.
En dan dronk ik het geurwater op tot de laatste druppel.

Het autoalarm veranderde in een zacht geneurie dat uit de badkamer leek te komen.
Ze was hier.
Ze was me gevolgd.
Naar mijn 'krot-kot', zoals ze het geenszins liefkozend  genoemd had. Ik was haar vieze vuile geheimpje: de berooide kunstenaar die ze af en toe – maar alleen wanneer ze heel erg dronken of depressief was - een bot van haar heerlijke lijf toewierp.
Ik opende de badkamerdeur en werd begroet door vlinders met haar wimpers als vleugels en herkenbaar grijze ogen op hun voelsprieten. Het douchegordijn was gemaakt van haar haar.
Ik opende de lavabokraan en bracht mijn mond naar de tuit om de smaak van haar parfum uit mijn mond te wassen, maar in plaats van water stroomde er zwart satijn uit.
Zoals de jurk die ze gedragen had vannacht. Toen ze schreeuwde dat het de laatste keer was en ze me het 575 euro-dure parfum naar m'n kop smeet bij gebrek aan hotelservies, zoals ze dat in de films doen.
Ik waste mijn handen in het zachte satijn en probeerde er alsnog van te drinken, maar werd niet gelaafd. Alleen maar haar parfum zou nog ooit mijn dorst kunnen stillen, en dat was op nu, ongemakkelijk klotsend in mijn overigens lege maag die draaide en keerde en samenkromp in de hoop zich te kunnen legen.
Ik zocht koortsig naar de wc-pot die ik wist ergens rechts van me te staan, en nam me voor mijn hoofd vijf tellen te laten rusten op het koude keramiek vooraleer het goedje er weer uit te kotsen.
Een.
Twee.
Drie.
Vier.
Ik zou nooit aan vijf geraken.